مواد غشایی کانکس سازه ممبران شامل غشای PVC، غشای PTFE، غشای ETFE، غشای PVDF و غیره می باشد.
غشای پی وی سی یک ماده غشایی اقتصادی و کاربردی است که برای سازه های ساختمانی عمومی مناسب است، اما مقاومت آن در برابر خراش ضعیف است، به راحتی تحت تأثیر اشعه ماوراء بنفش و دما قرار می گیرد و برای موقعیت هایی با تغییرات آب و هوایی زیاد مناسب نیست.
غشای PTFE دارای مقاومت بسیار قوی در برابر آب و هوا، مقاومت در برابر خوردگی و مقاومت در برابر دمای بالا است و برای موقعیت هایی با آب و هوای سخت و محیط هایی که نیاز به مقاومت در برابر باد و مقاومت در برابر خوردگی دارند مناسب است.
غشاء ETFE دارای قابلیت عبور نور، مقاومت در برابر آب و هوا و مقاومت در برابر خوردگی است و برای طراحی های معماری در فضای باز که نیاز به نور دارند مناسب است.
غشاء PVDF مخفف رزین دی فلورینه است و عمر مفید آن به حدود 15 تا 20 سال افزایش یافته است. در مقایسه با غشای PVC عمومی، عمر مفید بیشتری دارد.
مواد غشایی PVF یک لایه نازک ساخته شده از رزین PVF بر روی سطح غشای PVC است. دوام بیشتری نسبت به غشای PVDF دارد و از مزیت ضد رسوب است، اما به دلیل پردازش ضعیف، عملکرد ساخت و مقاومت در برابر آتش، استفاده از آن محدود است.
این مواد غشایی به طور کلی از دو قسمت تشکیل شده اند: پارچه پایه و پوشش. پارچه پایه عمدتاً با الیاف پلی استر با استحکام بالا یا الیاف شیشه بافته می شود و روش های بافت زیادی مانند بافت ساده و تاب دادن وجود دارد. روش های مختلف بافندگی بر خواص مکانیکی تار و پود مواد غشا تأثیر می گذارد و استحکام کششی و استحکام پارگی غشا را تأمین می کند. مواد پوشش عمدتاً پلی تترا فلوئورواتیلن و پلی وینیل کلراید هستند که شاخص های مقاومت مواد غشایی را تا حدی بهبود می بخشد. به منظور بهبود دوام و ویژگی های خود تمیز شوندگی مواد غشایی، اغلب لایه ای از پوشش فلوئور یا پوشش سیلیکونی روی سطح وجود دارد که مواد غشایی را با مقاومت در برابر آتش، دوام، ضد آب، خود تمیز شوندگی و سایر خواص ارائه می دهد. ، و خواص فیزیکی مواد غشایی را تعیین می کند.